พื้นที่ปลอดภัย: นิยามที่ยังสวนทางกับความจริง? ล่าสุด

     4 ก.พ. 69 – เกิดเหตุระเบิด (511) บริเวณปั๊ม ปตท. โรงไฟฟ้าตะลุโบะ พื้นที่ สภ.เมืองปัตตานี ส่งผลให้ ส.ต.ท.พิชิตพาล เวชชาชีวี เจ้าหน้าที่ชุด E.O.D. ได้รับบาดเจ็บสาหัสบริเวณนิ้วมือทั้งสองข้าง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นท่ามกลางคำถามสำคัญที่ดังก้องในใจชาวใต้มาตลอดว่า “พื้นที่ปลอดภัยมีอยู่จริงหรือไม่?”

จาก Safety Zone ถึงแผน JCPP
     ย้อนกลับไปตั้งแต่ปี 2560 แนวคิด “พื้นที่ปลอดภัย” (Safety Zone) ถูกหยิบยกมาเป็นกลไกสร้างความไว้วางใจในการพูดคุยสันติสุข จนมาถึงปัจจุบันในยุคของแผน JCPP (Joint Comprehensive Plan towards Peace) ที่มุ่งเน้นการลดความรุนแรงในที่สาธารณะโดยเปลี่ยนผ่านการเจรจามาสู่กลุ่ม BRN

ความจริงที่ยัง “สอบไม่ผ่าน” ในสายตาประชาชน
แม้ในเชิงโครงสร้างจะมีแผนงานชัดเจน และสถิติความรุนแรงในรอบ 20 ปีจะดูลดลง แต่ในทางปฏิบัติปี 2568-2569 ยังคงมีเหตุสูญเสียเป็นระยะ:

• นิยามที่ต่างกัน: สำหรับรัฐคือการไร้เหตุระเบิด แต่สำหรับประชาชนคือการมีสิทธิเสรีภาพและไร้การละเมิด

• อุปสรรค: ความไร้เอกภาพของกลุ่มผู้เห็นต่างและความคลุมเครือในทางปฏิบัติ ทำให้การตรวจสอบเหตุรุนแรงทำได้ยาก

• ความหวัง: ภาคประชาสังคมเสนอให้เริ่มจากจุดเล็กๆ เช่น “ตลาดหรือโรงเรียนปลอดภัย” โดยให้คนในพื้นที่ดูแลกันเอง แทนการพึ่งพากำลังทหารเพียงอย่างเดียว

บทสรุป
     เหตุการณ์ที่ตะลุโบะล่าสุด เป็นเครื่องตอกย้ำว่า “พื้นที่ปลอดภัย” ยังคงอยู่ในสถานะ “เจรจาและทดลอง” มากกว่าจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สมบูรณ์แบบ ท่ามกลางการจับตามองว่าภายใต้รัฐบาลและนายกรัฐมนตรีคนใหม่ สันติภาพที่เป็นรูปธรรมจะเกิดขึ้นได้จริงหรือจะเป็นเพียงแค่ “วาทกรรม” ต่อไป

(สรุปความจากงานเขียนของ: เลขา ไลลา เกลี้ยงเกลา
#เรื่องราวพื้นที่ปลอดภัย #จังหวัดชายแดนใต้ #mojoชายแดนใต้)

 14,963 total views,  6 views today