ไฟใต้ที่ไม่มีใครอยากให้ถึงคิวตนเอง: จดหมายจากหัวใจผู้ประกอบการชายแดนใต้

อุสตาซอับดุชชะกูรฺ บินชาฟิอีย์ (อับดุลสุโก ดินอะ)

ด้วยพระนามของอัลลอฮฺผู้ทรงเมตตากรุณาปรานีเสมอ ขอความสันติและความจำเริญแด่ศาสนทูตมุฮัมมัด ผู้เจริญรอยตามท่าน และสุขสวัสดีผู้อ่านทุกท่าน

อินนาลิลลาฮิ วะอินนาอิลัยฮิ รอญิอูน
(แท้จริงพวกเราเป็นกรรมสิทธิ์ของอัลลอฮฺ และแท้จริงพวกเราจะต้องกลับคืนสู่พระองค์)

     เมื่อคืนวันที่ 28 มิถุนายน 2569 เสียงระเบิดที่ปั๊มน้ำมัน PT ทั้งจังหวัดยะลาและปัตตานี รวมทั้งเหตุการณ์ในช่วงเช้าวันที่ 29 มิถุนายน ไม่ได้เพียงแต่ทำลายโครงสร้างเหล็ก แต่มันได้ทำลาย “ความหวัง” ของคนตัวเล็กๆ ที่พยายามสร้างบ้านเกิดให้เติบโต ท่ามกลางหยาดเหงื่อและน้ำตาที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้ม

มากกว่าตัวเลข คือลมหายใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

เมื่อความไม่สงบไม่ได้กระทบแค่ตัวเลขในข่าว แต่กระทบชีวิตของผู้คนจริงๆ เราจึงเห็นความสูญเสียที่ขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ

     ในขณะที่นอกจากปั๊มน้ำมันที่ยะลาและปัตตานี ยังเกิดเหตุลอบวางระเบิดบริเวณท่อลอดถนน สาย 42 อ.ตากใบ – สุไหงโก-ลก บ้านไพรวัน ต.ไพรวัน อ.ตากใบ จ.นราธิวาส เบื้องต้นมีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บ 2 คน เป็นนักท่องเที่ยวชาวมาเลเซีย และรถยนต์ป้ายทะเบียนประเทศมาเลเซียได้รับความเสียหาย อีกทั้งยังมีเหตุระเบิดปั๊มน้ำมันในสายบุรี จ.ปัตตานี ที่ส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บ 2 คน โดยผู้ดูแลปั๊มเล่าทั้งน้ำตาว่าลงทุนไปกว่า 10 ล้านบาท แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา

     สถานการณ์ที่ “วนๆ อยู่ในดงระเบิด” เช่นนี้ เปรียบเสมือนการปิดประตูตายของการท่องเที่ยวสามจังหวัด และเป็นที่แน่นอนว่าทางการมาเลเซียคงต้องออกมาตรการเตือนสำหรับการท่องเที่ยวในสามจังหวัดอีกครั้ง ซึ่งถือเป็นโจทย์ใหญ่ที่ผู้ประกอบการทุกคนต้องเตรียมรับมือกับความสูญเสียที่อาจจะตามมา

ภาพเหล่านี้คือชีวิตจริงของผู้คน

• พ่อค้าแม่ค้าที่หวังพึ่งนักท่องเที่ยวต่างชาติ ต้องเฝ้ารอด้วยความว่างเปล่า
• ประชาชนที่ตื่นมาพร้อมความหวาดระแวงว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตหรือไม่
• ความเชื่อมั่นที่ถูกทำลายลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนเส้นทางที่ควรจะเป็นเส้นทางแห่งเศรษฐกิจ

ความล้มเหลวที่ไม่มีใครรับผิดชอบ… หรือถึงเวลาที่เราต้องรับผิดชอบร่วมกัน?

    เมื่อเสียงสะท้อนจาก นายไชยยงค์ โฆษกคณะกรรมาธิการทหารฯ วุฒิสภา ดังขึ้นถึงความล้มเหลว 4 มิติ ทั้งงานข่าว มวลชน การป้องกัน และเชิงรุก มันตอกย้ำให้เห็นว่า “เกราะป้องกัน” ที่ประชาชนฝากความหวังไว้ กำลังมีรอยร้าวขนาดใหญ่

     แต่ลำพังแค่การเปลี่ยนตัวผู้มีอำนาจคงไม่พอ หากคนในสังคมยังคงเพิกเฉย เพราะ “ความเงียบงันของสังคมคือสัญญาณอันตรายที่สุด เพราะมันหมายถึงการยอมรับความอยุติธรรมให้กลายเป็นเรื่องปกติ”

จริยธรรมในรอยน้ำตา

     ในทัศนะของอิสลาม ชีวิตและทรัพย์สินคือสิ่งที่ต้องได้รับความคุ้มครองสูงสุด การทำลายผู้อื่นเพื่ออุดมการณ์บางอย่างนั้นขัดกับหลัก “ราห์มะฮฺ” (ความเมตตา) อย่างสิ้นเชิง การระเบิดปั๊มน้ำมันหรือการทำร้ายนักท่องเที่ยวไม่ใช่แค่เรื่องการเมือง แต่เป็นเรื่องของความใจร้ายต่อเพื่อนมนุษย์ร่วมแผ่นดิน

ถึงเวลา… ร่วมสร้างทางออกเพื่ออนาคต

เราจะไม่ยอมให้ความหวาดกลัวกลายเป็น “บรรทัดฐานใหม่” ของชายแดนใต้ เราต้องการมากกว่าแค่คำเยียวยา แต่ต้องการ

1. การมีส่วนร่วม: ให้คนในพื้นที่เป็นแกนหลักในการเฝ้าระวังและปกป้องเศรษฐกิจของตนเอง
2. ความกล้าที่จะพูด: ร่วมกันส่งเสียงกดดันให้หน่วยงานความมั่นคงทำงานอย่างโปร่งใสและเห็นหัวประชาชน
3. พลังแห่งการแบ่งปัน: หากใครเดือดร้อน เราต้องไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง

     ขอเป็นกำลังใจให้ผู้ประกอบการทุกท่านที่ยังยืนหยัด รวมถึงเจ้าหน้าที่ที่ตั้งใจทำงาน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเหตุการณ์ความรุนแรงจะยุติลง เพื่อให้รอยยิ้มกลับมาสู่ดินแดนแห่งนี้อีกครั้ง

ขอให้สันติภาพกลับคืนสู่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้โดยเร็ว

     หากคุณเป็นคนหนึ่งที่รักในสันติภาพและอยากเห็นความเปลี่ยนแปลง ช่วยกันแชร์บทความนี้ เพื่อเป็นกระบอกเสียงให้พี่น้องชายแดนใต้ และร่วมกันสร้างสังคมที่ปลอดภัยอย่างแท้จริง

#ชายแดนใต้ #ส่งกำลังใจ #สันติภาพ #หยุดไฟใต้ #ร่วมมือร่วมใจ

 255 total views,  255 views today