พรรคประชาชาติ: เมื่ออุดมคติอิสลามปะทะความจริงอันเจ็บปวดในสมรภูมิการเมืองไทย

อุสตาซอับดุชชะกูรฺ บินชาฟิอีย์ (อับดุลสุโก ดินอะ)
ด้วยพระนามของอัลลอฮฺผู้ทรงเมตตากรุณาปรานีเสมอ ขอความสันติและความจำเริญแด่ศาสนทูตมุฮัมมัด ผู้เจริญรอยตามท่านและสุขสวัสดีผู้อ่านทุกท่าน

     การก้าวเข้าสู่ปีที่ 8 ของ พรรคประชาชาติ ภายใต้การนำของคนรุ่นเก๋าและคนรุ่นใหม่ ไม่ได้เป็นเพียงการรักษาพื้นที่ทางการเมืองในด้ามขวานทอง แต่มันคือการพิสูจน์ทฤษฎี “พรรคเชิงอุดมการณ์ (Ideological Party)” ที่พยายามถอดรหัสจากคัมภีร์มาสู่แนวปฏิบัติ ท่ามกลางกระแสธารการเมืองไทยที่หมุนวนด้วยอำนาจและ “ทุน”

     จากการวิเคราะห์ของ รศ.ดร.มูฮัมหมัดอิลยาส หญ้าปรัง พรรคประชาชาติกำลังเดินรอยตามโมเดลพรรคเชิงอุดมการณ์สากลอย่าง Green Party ในยุโรป แต่สิ่งที่พรรคกำลังเผชิญกลับเป็น “วิกฤตศรัทธา” และ “กำแพงความจริง” ที่ยากจะก้าวข้าม

1. การเมืองคือศิลปะแห่งความเป็นไปได้: จาก “อุดมคติ” สู่ “ปากท้อง”

     อิบนุ คัลดูน ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เคยนิยามการเมืองว่าเป็นศิลปะของการทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นจริง สำหรับพรรคประชาชาติ อุดมคติอิสลามไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่คือการสร้าง “มาตรฐานความดีงาม” ให้เป็นนโยบายที่จับต้องได้

• โจทย์ใหญ่: จะทำอย่างไรให้อุดมการณ์ที่ดูสูงส่ง กลายเป็น “ข้าวสารในหม้อ” และ “สันติภาพในบ้าน” สำหรับคนชายแดนใต้?

2. อัตลักษณ์ที่ถูกแช่แข็ง: เสียงสะท้อนที่ส่วนกลางไม่ได้ยิน

ประชาชนในพื้นที่ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ถนนหรือตึกสูง แต่เขาต้องการ “พื้นที่หายใจทางวัฒนธรรม” ผ่าน 3 เสาหลัก:

• เศรษฐกิจไร้พรมแดน: การเชื่อมต่อโลกมลายู-มุสลิม (มาเลเซีย-อินโดนีเซีย) โดยไม่ต้องรอคำสั่งจากกรุงเทพฯ ทุกฝีก้าว
• อธิปไตยทางจิตวิญญาณ: การบริหารจัดการฮาลาลและฮัจญ์ที่โปร่งใสโดยคนในพื้นที่ เพื่อจบวงจรการหากินบนความศรัทธา
• สถาบันทางปัญญา: องค์กรมหาชนที่จะมาปกป้องภาษาและวรรณกรรมมลายู ไม่ให้สูญหายไปตามกาลเวลา

3. การปฏิรูปที่ต้องเริ่มจากภายใน: “ผู้กำคบเพลิง” หรือ “ผู้เฝ้ามอง”?

ข้อเสนอเรื่องการกระจายอำนาจและการปฏิรูปองค์กรศาสนาเป็นดาบสองคม:

• กระจายอำนาจกรรมการอิสลาม: เพื่อให้ 5 จังหวัดภาคใต้หลุดพ้นจากการรวมศูนย์อำนาจ
• สถาบันดาโต๊ะยุติธรรม: ยกระดับจากการตัดสินคดีครอบครัว สู่การเป็นเสาหลักดูแล “วากัฟ” (ทรัพย์สินศาสนกุศล) และเด็กกำพร้าอย่างเป็นระบบ
• ความเท่าเทียมในความต่าง: การดูแลพี่น้องชาวพุทธภายใต้หลักการกุรอาน คือบททดสอบว่า “อุดมคติอิสลาม” นั้นโอบรับทุกคนจริงหรือไม่

วิกฤตศรัทธาและ “กับดักเงินตรา” : ปัญหาที่พรรคต้องกล้าสบตา

แม้จะวางรากฐานทางอุดมการณ์ไว้อย่างสวยหรู แต่ความจริงในการเลือกที่ผ่านมากลับสะท้อนภาพที่น่ากังวล:

• จำนวน สส. ที่ลดลง: สัญญาณเตือนภัยว่าอุดมการณ์อย่างเดียวอาจ “กินไม่ได้” หรือพรรคกำลังสื่อสารไม่ถึงใจคนรุ่นใหม่?
• ริชวะห์ (การซื้อเสียง) ในคราบฮาดียะห์ (ของขวัญ): นี่คือจุดเปราะบางที่สุด แม้สังคมมุสลิมจะปฏิเสธการซื้อเสียงในเชิงหลักการ แต่ในทางปฏิบัติ กลับมีการบิดเบือนนิยามของ “เงินซื้อเสียง” ให้กลายเป็น “เงินบริจาค” หรือ “ของขวัญ”

“ความท้าทายนี้ไม่ใช่แค่เรื่องกฎหมายเลือกตั้ง แต่คือการต่อสู้กับ ‘ตรรกะวิบัติ’ ที่กำลังกัดกินจริยธรรมทางการเมืองในพื้นที่พหุวัฒนธรรม”

บทสรุป: เหตุผลสาธารณะ (Public Reason) คือทางรอด

     พรรคประชาชาติกำลังยืนอยู่บนทางแพร่ง ระหว่างการเป็น “พรรคท้องถิ่นเฉพาะกลุ่ม” หรือการเป็น “สถาบันการเมืองระดับชาติ” ที่ใช้เหตุผลสากลในการสื่อสาร

     หากพรรคไม่สามารถก้าวข้าม “อำนาจเงิน” และไม่สามารถเปลี่ยนอุดมคติให้เป็น “ความสำเร็จที่กินได้” อุดมการณ์ที่ รศ.ดร.มูฮัมหมัดอิลยาส วิเคราะห์ไว้ ก็อาจเป็นเพียงหน้าหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่สวยงามแต่ไร้พลังในการเปลี่ยนแปลงจริง

     พรรคประชาชาติในวัย 8 ปี จึงต้องไม่ใช่แค่พรรคที่ “พูดเรื่องศาสนา” แต่ต้องเป็นพรรคที่ “ทำให้เห็นว่าศาสนาสร้างความเป็นธรรมให้สังคมไทยได้จริง”

 30,464 total views,  6,707 views today