ศรัทธาเหนือกาลเวลา: 50 ปี มัสยิดสอลีฮุดดีน กับประเพณีละศีลอดรวมใจชาวจะนะที่หมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพตามวิถีจะนะเมืองอุลามาอ์

อุสตาซอับดุชชะกูรฺ บินชาฟิอีย์ (อับดุลสุโก ดินอะ) เรียบเรียง
ด้วยพระนามของอัลลอฮฺผู้ทรงเมตตากรุณาปรานีเสมอ ขอความสันติและความจำเริญแด่ศาสนทูตมุฮัมมัด ผู้เจริญรอยตามท่านและสุขสวัสดีผู้อ่านทุกท่าน

     ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอวลด้วยผลบุญในช่วงต้นของเดือนรอมฎอน ฮิจเราะห์ศักราช 1447 ณ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา ยังมีภาพความงดงามที่หยั่งรากลึกมานานกว่าครึ่งศตวรรษปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด เมื่อมัสยิดสอลีฮุดดีน (โรงเรียนศาสนบำรุง) ได้จัดงานเลี้ยงละศีลอดครั้งใหญ่ ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่การรับประทานอาหารร่วมกัน แต่คือการสืบสานเจตนารมณ์แห่งศรัทธาที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นมาไม่ต่ำกว่า 50 ปี

หนึ่งวันสำคัญ ในสายสัมพันธ์รอมฎอน 30 วัน

     เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2569 ซึ่งตรงกับวันที่ 11 ของเดือนรอมฎอน มัสยิดสอลีฮุดดีนได้ทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพในการเปิดบ้านต้อนรับผู้ศรัทธา จุดเด่นที่น่าประทับใจของชาวอำเภอจะนะคือ “ระบบการหมุนเวียนแบ่งปัน” โดยทุกมัสยิดในพื้นที่จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพเชิญชวนชุมชนใกล้เคียงมาร่วมละศีลอดให้ครบทั้ง 30 วันตลอดทั้งเดือน

     กิจกรรมนี้คือการเดินตาม “ซุนนะห์” หรือแบบอย่างของท่านนบีมุฮัมมัด (ซ.ล.) ในเรื่องการปรนนิบัติเลี้ยงอาหารแก่ผู้ถือศีลอด ซึ่งนอกจากจะได้ผลบุญอันยิ่งใหญ่แล้ว ยังมีนัยสำคัญในการสร้างความเข้มแข็งให้แก่สังคม ดังนี้:

• พลังแห่งความต่อเนื่อง: การรักษาจารีตประเพณีมานานกว่า 50 ปี สะท้อนถึงความมุ่งมั่นของบรรพบุรุษที่ส่งต่อภารกิจนี้มาถึงคนรุ่นลูกหลานได้อย่างเหนียวแน่น

• จะนะ เมืองแห่งผู้รู้ (อุลามาอ์): การที่มัสยิดสอลีฮุดดีนเป็นทั้งศาสนสถานและโรงเรียนศาสนบำรุง ช่วยตอกย้ำภาพลักษณ์ของจะนะในการเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาและจริยธรรมที่กล่อมเกลาจิตใจผู้คนในพื้นที่

• สะพานเชื่อมใจคนทุกวัย: ภาพของคนหนุ่มสาวที่ออกมาช่วยกันจัดเตรียมสถานที่และต้อนรับแขกเหรื่อเคียงข้างผู้ใหญ่ในชุมชน คือเครื่องยืนยันว่าสายสัมพันธ์นี้จะไม่มีวันจางหายไปตามกาลเวลา

บทสรุป: มากกว่าอาหาร คือความผูกพัน

     การร่วมละศีลอดที่มัสยิดสอลีฮุดดีนในครั้งนี้ จึงเป็นภาพตัวแทนของความรักและความสามัคคีที่แสนเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ทุกรอยยิ้มและการล้อมวงรับประทานอาหารร่วมกันคือเครื่องพิสูจน์ว่า “จะนะ” ไม่ได้มีดีเพียงแค่ทรัพยากรธรรมชาติหรือความรู้ทางศาสนาเท่านั้น แต่ยังมีต้นทุนทางสังคมที่ล้ำค่า นั่นคือหัวใจแห่งการแบ่งปันที่พร้อมจะส่งต่อความดีงามนี้ให้คงอยู่เป็นเอกลักษณ์ของชุมชนไปอีกหลายทศวรรษ

 132 total views,  13 views today